“Why Aren’t You Doing Caricatures?”

Last week, some friends asked me why I don’t do caricatures. I told them it takes a special skillset to draw caricatures, let alone ones that are clever and lifelike. My friends were confused by my answer. After all, they reasoned, if you can draw caricature-like figures — how hard could it possibly be to draw caricatures? As I will make clear below, it’s very, very hard. To me at least it is.

Here’s the thing. If you ask me to draw just some old guy, then I will come up with one in less than no time. I got plenty of imagination, and I know some basic tricks to age a character with a few pen stroke (see fig. below).



But, if you would want me to draw you a portrait of my late grandfather — I wouldn’t even know where to begin! What makes portraiture so challenging is that if you don’t precisely match on canvas the inclinations and angles of the head, the face, and the ears, you’ll end up with a portrait that bears very little if any resemblance to your subject. To be sure, I know there are certain tools and tricks portraitists can play with when they go about doing a portrait (e.g., like tracing silhouettes) — and yeah, I suppose I could also employ those very tools and tricks. Yet, even so, I would still struggle to really nail a portrait.

My sister, on the other hand, has such a knack for portraiture, she makes it seem effortless. The figs. below show a portrait of my late grandfather coming to life by her hand.

But don’t ask her to draw a looney cartoon of an elderly man, because, well — cartooning is unfamiliar territory to her.

Now, how does this all relate to the art caricature? Well, to be a good caricaturist, you need not just be a good cartoonist who knows how to draw grotesque but humanly true characters, you also need to be a good portraitist who knows how to capture the likeness of the subject.

In reality, there’s even more to it than this. What separates a really good caricaturist from a merely okay one is that the former really knows how to capture the subject’s personality and his attitude — his unmistakable essence, if you will — while the latter just exaggerates and distorts the obvious (that is, what the eyes see). Meaning you need to intimately know your subject if you want to be good at it. And that’s probably, definitely another reason why I tend to stick with fantasy.

TBT: Photo Referencing, and How Not to Do It

It’s that time of the week again, when we do a “Throwback Thursday” post. Today, I want to reflect on old unfinished cartoon, which I will rename Grandpa Tells a Story*.

Grandpa Tells a Story

Let me start with saying I still think the conceit of this cartoon’s conceptualization is still a sound one: The senile grandfather, with a crown on his head, his Monty Python-esque eyes piercing his scared to death grandson, preaching, dictating, moralizing. But visually, it all feels off. I know now what is wrong with the way it looks, but back then I couldn’t really put a finger on it, and I had nobody telling me the posing of the characters and the sense of perspective just plain suck.

Nowadays I tend to draw from the imagination, with little reference material. But back then I heavily relied on photo references to create my drawings, to the point where some characters look “Frankensteined” together in a non-sensical way. See, for example, above, the grandfather’s right hand. Perspective-wise, it doesn’t match up with the overall pose of the figure. And that’s the first reason why you should never over-rely on photo reference or… well, at least take heed not to do a single figure drawing based on multiple photo references.

The second reason is because photo poses don’t always make good art poses, especially not cartoon poses. This is because when we draw, we want our character figures to have a strong silhouette so the audience can cleary read their shape and action. When dealing with cartoons, this becomes all the more important since — well — you’re already dealing with simple, cartoony designs. So as a cartoonist, you really have to exaggerate their gestures and postures as much as possible. Now if we look back again at the cartoon above, we can all see photo posing at work here, one-on-one translated in a drawing, presenting us a boring, flat silhouette at best and, at worst, an unreadable mass.

So, kids, now you know, and knowing is half the battle of doing better figure drawings.

*) The original title was (is) a bit too racy to be repeated here.

Mixed media

Daar ging mijn voornemen om op z’n minst elke week iets te posten. Maar goed. Ik ben met wel met nieuwe dingen bezig geweest de afgelopen weken, dingen die tijd nodig hebben…

Zo heb ik bijvoorbeeld, voor het eerst sinds de middelbare school, weer ouderwets geschilderd, met acrylverf en Oost-Indische inkt. Daar is toen het volgende uitgekomen — na enige digitale bewerking :

Alien; cartoon; Iosua; Gerrit Rijken

Ik vind het wel wat hebben. Het heeft het spontane van een handgetekende tekening en de ‘polish’ van een digitale tekening.

Toch, ik weet niet of analoog schilderen echt iets voor mij is. Maar er is maar één manier om daarachter te komen…

Flight of Icarus

Ik ben nu sinds een week als ‘designer’ actief op crowdsourcing ontwerpservices als 99designs. Je kunt daar meedoen aan honderden teken- en ontwerpwedstrijden mét een geldprijs.Dat is leuk zolang je niet meedoet om het winnen. Want winnen zul je nooit (of tenminste uiterst zelden). Probleem is namelijk dat er vaak geen betaalgarantie is, waardoor opdrachtgevers zelfs ná alle – soms wel tientallen – ingediende ontwerpen gezien te hebben zich nog op het laatste moment mogen terugtrekken. Dan is er nog het probleem van andere ontwerpers die met jouw ontwerp aan de haal gaan zodra ze merken dat jouw ontwerp in de smaak valt.

Waarom ik tóch blijf meedoen? Nou, zoals ik zei, je moet niet meedoen om het winnen. Ik doe mee omdat ik op deze manier mezelf dwing om, onder deadlines, nieuwe teken- en kleurtechnieken te proberen of figuren of dingen te tekenen die ik normaal die ik normaal nooit zou tekenen. Case in point: Iosua (2014); Australian eagle; drawing; illustration; arend; tekening; illustratie

Tet & Toeter vallen opnieuw Polen binnen

Karwats, Iosua (2014)

Het begon als een grap. Ik zei tegen Marco, mijn partner-in-crime, dat ik moe werd van Fokke & Sukke. Waarom? Omdat die cartoons totaal, totáál niet grappig zijn. Toch zijn ze populair. En niet zo’n beetje ook. En nu moet ik zeggen, daar ben ik stiekem eigenlijk best blij mee. Het toont namelijk aan dat er een markt is voor niet-grappige cartoons, en dán is er dus ook een markt voor onze cartoons. Maar enfin.

Continue reading “Tet & Toeter vallen opnieuw Polen binnen”

Tekenen, tekenen, tekenen

Een all-nighter tekensessie. Niet iets dat ik kan aanraden. Máár, ik heb ondertussen toch maar mooi meegedaan met twee tekenwedstrijden én alvast een begin gemaakt met het opnieuw tekenen van oude Karwats-cartoons.


Ja, ik heb altijd zoiets van, als iets beter kan, dan móet het ook beter.